Carong był nieprzeciętnym człowiekiem. Nieustannie próbował wprowadzać w kraju reformy, a gdy rząd rozstrzygał jakieś ważne sprawy, niezwłocznie wzywano go jako doradcę. Jedyny żelazny most w Tybecie był jego zasługą. Został on na jego zlecenie zaprojektowany i skonstruowany w Indiach, następnie rozłożony na części i przeniesiony kawałek po kawałku na grzbietach jaków i ludzi na Dach Świata. Carong był samoukiem najnowocześniejszego formatu i z jego talentami nawet w krajach zachodnich uznano by go za wybitną osobowość. .

Leżeli jakiś czas w ciemnościach, rozmyślając o wydarzeniach dnia. Wreszcie odezwał się Pete:. Uwaga wywołała dalszą dyskusję, w trakcie której nie udało się uniknąć dyplomatycznej rozwlekłości. W końcu sprawę odłożono do czasu otrzymania dodatkowych informacji.. - No więc - ciągnął Tafijczyk żwawo - kto może pojechać do piaszczystego Pylos? Twój syn Klitoneos? Jest bystry, choć młody. A jeśli nie on, to może twój uzdolniony szwagier, Mentor?. - Spodziewając się rozgrzeszenia?. — A jej pokonanie zajęłoby pocztowemu gołębiowi około sześciu minut — stwierdził Bob. — Tak więc Frisbee musi tylko pamiętać, aby w południe wrócić do domu. A tam po kilku minutach zjawia się gołąb i przynosi mu piękną perłę.. - To cię zasmuca - powiedziałem.. - Zapewne. Tak właśnie jednak zrobiono. Luna była wtedy więzieniem. Nie musiała być wydajna ani bezpieczna. Nie było tu wtedy nowoczesnego przemysłu i musieliśmy przyjmować to, co nam dali. Tak czy inaczej, najdroższy, ten główny komputer stawał się coraz większy i większy, aż się przebudził.. Wracając do wieści z Krakowa, gadały niewiasty, że prócz węgierskiej żony, przywiózł także słabowity Bolko z ziem teścia siostrę swą starszą Salomeę, niegdysiejszą niefortunną „królową” Halicza, obecnie trzydziestoletnią wdowę, choć zasuszoną niejako w staropanieńskim stanie. Była ona zaślubiona królewiczowi madziarskiemu Kolomanowi, lecz ruska niewola i wygnanie nie sprzyjały widocznie pożyciu. Sprawiły to chyba także nauki fanatycznych mnichów, że zaraz po dojściu do lat sprawnych oboje ślubowali czystość. Salomea, podobnie jak nasza stara księżna Jadwiga, lubiła chadzać w na poły zakonnych, na poły wdowich szatach. Małżonek, raczej jakby przybrany brat, błagał ją jednak wielekroć, aby nosiła się stosownie do swej godności, aż dnia pewnego tej słabości uległa. Przywdziała piękne szaty, kiedy Koloman bawił na polowaniu. Wrócił nagle, ona zaś oczekiwała go siedząc na łożu. Zachwycony jej urodą królewicz porwał niebogą w ramiona i w pierwszym uniesieniu obalił na łożnicę, aby zażyć wreszcie tak długo wzbranianej mu rozkoszy. Świątobliwa dziewica nie opierała się cieleśnie, lecz próbowała modlitwą zwalczyć męskie chucie małżonka. Ten opanował się w końcu i patrząc w jej rozjaśnione liczko, wyszeptał ponoć boleśnie: „Jezu Chryste! Jakżeż wielkich rzeczy wyrzekam się dla ciebie!”, po czym zwrócił się do żony: „Gdybym nie miał na uwadze Boga, popełniłbym grzech cielesny”. Poniechał jej całkiem i zostawił nietkniętą. Poznała wówczas Salomea, że to diabeł skłonił ją do przywdziania strojnych szat, i dziękowała Stwórcy za miłosierdzie, które ją od sideł szatańskich uwolniło. Odtąd unikała nawet rozmów z mężczyznami i nie dała się nigdy namówić do uczestniczenia w dworskich uroczystościach i zabawach..